Benediktinski samostan

Početkom XI. st. osniva se Benediktinski samostan i crkva na otoku Lokrumu. Tijekom 12. stoljeća samostan je doživio snažan uspon, pa se u drugoj polovini tog stoljeća nadograđuje novom trobrodnom, troapsidalnom crkvom. Od romaničkog samostana i pripadajućeg klaustra do danas je sačuvano zapadno krilo gospodarske namjene s mlinicom u prizemlju, dok su od istočnog krila (nekadašnjeg dormitorija redovnika) djelomično sačuvani tek obodni zidovi. Lokrumski monasi su nakon opservantske reforme nadogradili samostan te izgradili novi, renesansni klaustar, važan je arhitektonski sklop u razmjerima širima od dubrovačke. Istočno krilo klaustra projektirano je u skladu s konkretnim tipom samostanske arhitekture, tzv. manica lunga (tal. dugački rukav), koji se odnosi na organizaciju samostanskoga krila s dormitorijem. Sjeverno od samostanskog kompleksa, nalazi se crkva Navještenja Marijina, jednobrodna crkvica s polukružnom apsidom, gotičko-renesansnih odlika, jedina je sačuvana crkvena građevina na Lokrumu.